Lézard

Als de ineenstorting van de beschaving dan toch voortduurt, dan is het in elk geval draaglijker onder een pittige groove. Daar kwam het Gentse collectief Lézard al gauw achter. Onder het stijlvolle geometrische postpunkgeluid van de band suddert een hysterische energie: een soort van Boogie Wonderland voor excentriekelingen, buitenbeentjes en verloren zielen waar iedereen deel van kan uitmaken.

Dolend in de geest van Devo, LCD Soundsystem, Talking Heads en Telex trekken ‘disco vogue’ art -punk-perikelen van Lézard al ruimschoots de aandacht. De groep draagt catchiness als een iets te strak driedelig pak op een zinderende zomerdag: vroeg of laat gaat de figuurlijke stropdas los. Live escaleert Lézard op de meest verbijsterende en vreugdevolle manieren denkbaar, versterkt door de koortsige audiovisuele creaties van Joannes Meulewaeter.

OLGA lijkt rechtstreeks uit een David Lynch-film te zijn gestapt en maakt sindsdien in haar slaapkamer minimal electronic darkpop. Met dwingende beats en dromerige soundscapes geeft ze vorm aan angsten en verlangens in een wereld die even aards als dystopisch aanvoelt. Met haar achtergrond in desoriënterende dramafilm is ze inmiddels een specialist in de dansbare identiteitscrisis. Na veel plafondstaren bracht ze haar eerste EP 'My Feet Are Wet' uit, gevolgd door twee betoverende singles.