Lily Seabird

Lily Seabird maakt folk voor grungeliefhebbers. Op haar nieuwe album 'Lightspheres on Their Way' (Lame-O Records) ruilt ze haar oude, intieme dagboekteksten in voor een filmische, observerende blik op de wereld. Ze put uit herinneringen en verwerkt zware thema's zoals verlies, sterfelijkheid en verslaving in een groter verhaal. Muzikaal schiet ze alle kanten op, want ze combineert invloeden van iconen als Joni Mitchell en David Bowie moeiteloos met het rammelende gitaarwerk van Neil Youngs Crazy Horse of de energie van Steve Albini.

De plaat werd live ingespeeld rond een brandende houtkachel in een ijskoude, geïmproviseerde studio in Maine. Dat hoor je direct terug in de sound, want het album ademt een rauwe, pure en intense sfeer. Seabird schakelt moeiteloos van breekbare, ingetogen liedjes op gitaar en Wurlitzer-piano naar lange, gierende instrumentale gitaarjams waarin ze de opgebouwde spanning volledig loslaat. Ze zingt over de donkerste hoeken van het bestaan, maar doet dat met een nuchtere helderheid en een diepe empathie die de moed erin houdt.