DESERTFEST ANTWERP

Als de ideale soundtrack voor je volgende roadtrip is Dommengang het levende bewijs dat er nog rauwe levensenergie te vinden is in de echte rauwe bluesrock. Van de begindagen ten tijde van 'Everybody's Boogie' tot het meer genuanceerde en oprechte 'No Keys' belichaamt Dommengang's wazige, fuzzed-out gitaarsound de wildgroei van Los Angeles, hun spirituele thuis. De dubbelstemmige riffs weerspiegelen de erfenis van de Grateful Dead of Canned Heat, terwijl ze er toch hun geheel eigen ding mee doen.

Cave In heeft een lange, kronkelige reis achter de rug die zowat elk hard muzikaal station trof, van hun post-hardcore geïnspireerde metalroots, tot experimenten met spacerock en alternatieve rock, en vervolgens terug naar heavy. Tel daarbij de talrijke nevenprojecten en persoonlijke drama's, met name het vroegtijdig overlijden van de oude bassist Caleb Scofield in 2018, en je krijgt een band die alles heeft gezien, alles heeft gedaan en leefde om het verhaal op een zeer mooie manier te vertellen. Met een diep persoonlijke en unieke stem.

Er is een gezegde dat luidt: 'schrijf wat je weet', en voor niemand is dit meer waar dan het in Charleroi gevestigde Hispÿn. Elk van de gewelddadige verhalen over mishandeling in de grimmige doom-sludge-nummers van 'Twisted Mind' en 'Alföldy's Theory' werden getrokken uit de echte ontmoetingen van zanger Estéban Lebron-Ruiz op het werk als maatschappelijk werker. Vrolijk? Op geen enkele manier? Nodig? Des te meer.

Er zijn bands met een ingewikkeld achtergrondverhaal dat wordt verteld in langdradige conceptalbums en persoonlijke verhalen verweven met de muziek. En dan is er nog GOZU die gewoon een bad-ass Amerikaanse rockband is, zware riffs en geweldige opzwepende nummers schrijft en die het meeste aan het woord laat. Ze zijn op dit moment weer bezig in de studio, en het is veilig om te zeggen dat ze niet zullen afwijken van deze winnende formule. We zouden niet anders willen.

IIVII is het ambient-fiction-project van beeldend kunstenaar en multi-instrumentalist Josh Graham (Red Sparowes, A Storm of Light). Hij richt zich daarmee op sonisch meeslepende en stemmige soundscapes, gelaagd met een sciencefiction-randje. Subtiele elektronische orkestratie en dichte sonische sferen worden aangevuld met een liveshow waarin visuals, gitaar, keyboards en cassetteloops versmelten tot een bedwelmend geheel.

Na de val van de Berlijnse Muur werd de hoofdstad een multiculturele smeltkroes waar een zanger uit Teheran en twee broers uit Berlijn muziek gingen maken. Meer dan 20 jaar en 600 wereldwijde shows later heeft het trio zich gevestigd als een onvermoeibare rockkolos, die alles van jaren zeventig rock en stoner tot grunge in hun aanstekelijke sound verwerkt.

Berucht om de verkeerde redenen, heeft Anton Newcombe in de loop van de tijd bewezen dat hij misschien nog wel de enige echte DIY artiest is die momenteel aan het werk is. Brian Jonestown Massacre blijft zijn kroonjuweel, een open collectief van gelijkgestemde freaks die je de beste psychedelische muziek brengen die je vandaag op een podium kunt horen. Mis het op eigen risico.

Als er zoiets bestaat als een 'platonisch ideaal' van een stonerrockband, dan moet Elder daarvan de puurste vorm zijn. Onmogelijk om te categoriseren, en zichzelf en hun fans altijd naar grotere en gedurfdere ideeën duwen, is Elder al heel lang de voorhoede van echt psychedelische muziek. Elk nummer is een reis door alles wat rockmuziek opwindend en geweldig maakt, en elk optreden is een vreugdevolle viering daarvan.

Het Belgische trio Gnome opent de avond met hun avontuurlijke mix van fuzzy stonerrock, progressieve invloeden en fantasygedreven verhalen. Hun energieke riffs, speelse sfeer en opvallende podiumprésence maken hen de perfecte opener voor een avond vol epische heaviness.

Gelinkt met de bekende (sommigen zouden zeggen 'beruchte') Smoking Community underground in Athene, haalt Half Gramme of Soma een aantal pagina's uit het stonerhandboek, rolt ze vervolgens op tot een dikke doobie en rookt ze op. De eerste track voor hun aankomende nieuwe album 'Slip through the Cracks' geeft een meer op songs gebaseerde aanpak aan, maar wie weet? Alles wat we kunnen zeggen is dat ze misschien wel de grootste opvallende verrassing van dit jaar zouden kunnen zijn.

Toen Irist in 2020 opdook met Order of the Mind op Nuclear Blast, was het moeilijk te geloven dat een debuutalbum zo'n volledig gevormd geluid kon bevatten. Het concept van Irist speelde natuurlijk al lang in de hoofden van Pablo Davila en Bruno Segovia. Maar pas toen ze Rodrigo Carvalho op zang binnenbrachten, vonden ze letterlijk hun unieke geluid: doom, metalcore en death in één glorieuze weerbarstige muzikale stoofpot.

Met behoud van de trotse traditie van mind-expanding Griekse psych-progbands, vestigde Naxatras zich eerst als een echte live-favoriet in de Europese scene met jams die het publiek altijd in de stratosfeer en daarbuiten lanceerden. Op hun vierde album (eenvoudig getiteld 'IV') voegen ze slimme songwriting toe aan de mix - evenals een nieuw lid op keyboards. Maar maak je geen zorgen, Naxatras zal je ongetwijfeld nog steeds van je sokken blazen op het podium!

Het is lang geleden voor Pallbearer. Een welverdiende pauze om hun laatste album Forgotten Days op te nemen veranderde in een nog veel langere periode toen COVID toesloeg, wat betekent dat de band net op tijd terugkeert naar het podium om het 10-jarig jubileum van het baanbrekende album Sorrow And Extinction te vieren. Je kan er vanuit gaan dat je tracks uit die geliefde klassieker zult horen wanneer ze op Desertfest staan... maar bovenal kun je uitkijken naar een energieke en opgefriste versie van je favoriete doomsters!

Op Arrow uit 2021 kwam Red Fang misschien wel met hun sterkste werk sinds het baanbrekende Murder The Mountain. De fans weten wat dit betekent: hard rocken en slimme songwriting gaan hand in hand, ze doen altijd wat ze willen, en laten nooit de kans voorbij gaan om een melige grap op te nemen als ze daar zin in hebben. Dit alles van de hardst werkende band in stoner biz, dus je kan er van uitaan dat ze dezelfde mix van kwaliteit en eigenzinnigheid op het podium zullen brengen - zoals ze inderdaad altijd gedaan hebben.

Kom het late 20-jarig jubileum van Suma vieren! Hoewel het alweer een paar jaar geleden is dat hun laatste album The Order of Things uitkwam, wordt het weer warm voor de Zweedse noise doomers. Hun vorige releases kregen een jubileumheruitgave in 2021 en op hun socials hinten ze naar een aankomend nieuw album. Dat doet ons al uitkijken om fris nieuw materiaal te horen op DFBE 22.

Er is weer een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan het lange en kronkelige boek van Unida. Als één van de baanbrekende Palm Desert-bands bestaan ze al bijna 25 jaar en overleefden line-upveranderingen, splits en reünies, een vreemd mislukte platendeal en nog veel meer. Voor deze gelegenheid zal Mark Sunshine (Riotgod) samen met Arthur Seay op het podium staan en Miguel Cancino op zang. Met nieuwe muziek op komst wordt dit gegarandeerd weer een interessant nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van Unida!

Dit viertal uit Polen maakt met hun ietwat ironische naam duidelijk waar hun instrumentale stoner-sludge over gaat. Net als Five Dwarves From Hell van Sneeuwwitje gaan Cheesy, Sheepy, Alky, Hexy en Boogey aan het werk om de meest bedompte, laagste en zwaarste grooves te ontginnen die ze kunnen vinden en om te vormen tot glanzende diamanten van kosmische geestverruimende doom. Zorg ervoor dat u uw medicijnen inneemt voor deze. Je kent ze wel...

Geen onbekenden voor ons festival: Bongripper keert terug naar Antwerpen om ons allemaal te verdrinken in rook en ellende. Gekenmerkt door een traag tempo, ondraaglijk gewicht en gevoelens van pure wanhoop, laat de muziek van Bongripper een onuitwisbare indruk achter op de ziel. Een indruk die niet snel vergeten wordt.

Er is een hele sci-fi-mythos verbonden aan de bandnaam Cities Of Mars, maar alles wat je hoeft te weten is dat deze Zweden hard rocken met mythische, post-apocalyptische songteksten. Het titelloze album van dit jaar is hun derde en wat ons betreft het hoogtepunt in hun oeuvre. Doom sludge met moordende hooks, ondersteund door vocalen variërend van harmonieën tot brutale uithalen.

Beminnelijke hippiefreaks uit Portland die hun ietwat ironische bandnaam snel ontgroeiden met hun tweede album Circle Of Days. De nummers zijn opzwepende liefdesbrieven aan alle klassieke metal- en hardrocktrucs uit de jaren 70 en combineren jeugdige vrolijkheid met zeer volwassen structuren en een opzienbarende instrumentbeheersing. Het maakt ons allemaal erg benieuwd hoe ze het live voor elkaar krijgen.

De nieuwe open-minded jonge magiërs van de explosieve psychedelische rockscene in Tampere, Finland. De basiselementen van Polymoon zijn eindeloze sonische reflecties in de nachtelijke hemel, verpletterende fuzzgitaren en golvende synthesizers. De basis wordt gevormd door een symbiose van complexe drumsequenties en een pulserende basgitaar. Het eindresultaat belandt ergens tussen kosmische spacerock en progressieve psychedelica - eerbiedig voor de traditie uit het verleden, maar op de een of andere manier ook heel hedendaags.

Weinig bands hebben de kracht om traditie fris te laten klinken, maar die energie van Sasquatch kan niet worden ontkend. Al meer dan 20 jaar is het in Los Angeles gevestigde powertrio een instituut onder fuzzheads en mensen die willen grooven. Nippend van invloeden uit de jaren 70 metal, rock en psychedelica, is hun benadering van songwriting dus duidelijk. En dat is ook het geval op het epische nieuwe album Fever Fantasy.

'Sleepwulf' verwijst naar de Noordse goden Skoll en Hati, twee wolven die voortdurend op de zon en de maan aan de hemel jagen. Zegt dit iets over hun muziek? Niet per se nee, maar houd er rekening mee dat deze Zweden (en een Schot) genieten van hun mythologische wereldopbouw en dit uitbreiden naar de muziek die klinkt als Sabbath en Jethro Tull die jammen in een afgelegen bos.

Wolves in the Throne Room heeft zich altijd gericht op individualiteit en spiritualiteit, wat zich laat merken in alles wat ze doen. Door hun oorspong in de death metal te verrijken met de mystieke krachten van de oernatuur, zijn ze uitgegroeid tot een unieke stem in de extreme muziek. Op elk album legt WITTR de lat hoger, en blijven ze trouw aan hun DIY-visie.

Met twee korte maar zeer veelbelovende releases op zak, betrad Severant het podium op het moment dat de pandemie de internationale muziekscene begon te raken. Onverschrokken gebruikten ze de tijd om hun vaardigheden aan te scherpen en zijn ze nu meer dan ooit klaar om zich te bewijzen als één van de meest veelbelovende ensembles in de Nederlandse underground. Terwijl hun liefde voor psychedelica uit de jaren zestig en zeventig stevig doorklinkt, is de unieke energie van Severant helemaal van henzelf, en volkomen in het heden.

Als een vaste waarde in de Britse doomscene heeft Alunah behoorlijk wat ups en downs gekend, waaronder verschillende personeels- en labelwissels. Dit heeft geresulteerd in een steeds evoluerend geluid. Consequent geworteld in Sabbathiaanse riffs, maar zich eveneens wagend aan space rock, folk en psychedelica rechtstreeks uit het Pink Floyd-handboek. De huidige line-up (nog steeds met drummer Jake Mason als origineel lid) bracht in april 2022 Strange Machine uit, wat bewijst dat er nog genoeg creatieve brandstof is voor deze Birmingham doomsters.

Meest achterlijke of meest briljante bandnaam ooit? Of waarom niet allebei? Wat Pigs x7 (de meer economische styling) in elk geval doet werken, is de meedogenloze kwaliteit van hun zeer onderscheidende stijl van metal. Of hoe je de verpletterend zware noiserock die Matt Baty en zijn companen bedenken ook maar wilt noemen. Op Desertfest toonde Pigs x7 de meest on-doom-y doomband te zijn. Op hun vierde album 'Land of Sleeper' (release op 17 februari) doen ze daar ongetwijfeld nog een schepje bovenop.

De internationale psych-rock scene is hun speeltuin, maar wat het Eindhovense RMFTM betreft gaat en kan alles echt. Bij elke release veranderen ze hun stijl en duiken ze in collabs met even eigenzinnige bands als GNOD, White Hills en 10 000 Russos. De Nederlanders lijken altijd wel een nieuwe truc in petto te hebben om het voor zichzelf en hun publiek interessant te houden. Met een tweede drummer-zanger aan boord, zijn de Radar Men klaar om je naar de maan en verder te brengen!

Geïnspireerd door oude mythologie, religie, verhalen uit de oude Europese literatuur en een gezonde obsessie met klassieke horror, The Necromancers zijn alles behalve een alledaagse band. Door progressieve rock, heavy psych en de proto-metal van de originators uit de jaren 70 te mengen met NWOBHM en een rechtvaardige dosis psychedelica, laten deze mysterieuze Fransen hun muziek en voortreffelijk artwork vooral voor zichzelf spreken.

Eerlijke waarschuwing: Stygian Bough is hier niet om je te plezieren. De unieke samenwerking tussen ultra-drone culthelden Bell Witch en singer-songwriter Erik Moggridge handelt in opussen die zich uitstrekken tot 20 minuten, maar laat je nooit twijfelen aan hun urgentie. Diepgaande verkenningen van leven, dood en vagevuur - maar het enige wat je echt hoeft te doen is jezelf en je aardse gevoel voor tijd en ruimte verliezen. Aan de andere kant wacht een spiritueel ontwaken.

Elke Desertfest-editie trakteren Kunstencentrum VIERNULVIER en Trix alle bezoekers op een unieke show die zowel in Gent als in Antwerpen te zien is. Dit jaar vroegen we de Gentse noisers/punkers/trashers van Pink Room om de Black Sabbath-klassieker Paranoid (1970) integraal te coveren. Surprise!

Meer dan 50 jaar na de release staat het album nog steeds als een huis. Onverwoestbare nummers als 'Iron Man' en 'War Pigs' - met al even onverwoestbare riffs - luidden destijds een nieuwe muziekstroming in. Zonder 'Paranoid' geen heavy metal, geen stonerrock, geen doom of sludge - en uiteraard ook geen Desertfest. De horror!

Pink Room brengt een tros muzikale vleermuizen mee om deze opdracht tot een oorverdovend einde te brengen. Komen gezellig all the time mee frownen:
- Bart Baele (Speedözer, Ndugu, Tubelight)
- Jelle Denturck (DIRK., Protection Patrol Pinkerton)
- Lynn Claus (Ponycamp, Mother)
- Willy Organ
- Wim Segers (Compro Oro, PAARD.)

Samen zullen ze de zaal omvormen tot een catacombe waarin het prettig sterven is. Luid, luider, luidst!

Met frontvrouw Johanna Sadonis als creatief middelpunt, zit Lucifer diep geworteld in de vruchtbare erfenis van Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin en Blue Oyster Cult. Maar de zwaarste bluesrock is slechts een startpunt voor hun instinctieve kijk op de ziel van heavy metal - de essentie van rock'n'roll in zijn puurste onversneden vorm! Van dit essentiële ingrediënt maakt de band een sensueel en bedwelmend brouwsel genaamd Magic Rock - zwaar, oprecht en holistisch.

De esoterische sfeer van thuisstad Turijn vormt de basis van de ietwat ironische maar bedrieglijk harde stoner-capriolen van Tons. De namen van de leden (Slowninja, Little Stevie, Glüten Freidrich, Vito Power) en de namen van de nummers ('Abbath's Psychedelic Breakfast', '99 Weed Baloons') zijn misschien een reden voor vrolijkheid, maar je zult niet hard lachen als je wordt geteisterd door hun 'Filthy Flowers of Doom'!

Italy’s finest, Mr. Bison, is geen onbekende in de Desertfest-scene en daarom verwelkomen we hen met het grootste genoegen terug in Antwerpen voor wederom een ​​geweldig ritueel! Ze kanaliseren de wilde geest van de Italiaanse kust in een wervelwind van psychedelische rock, heavy prog en woestijnachtige fuzz, en laten de grens tussen zwaarte en harmonie vervagen. Het is niet zomaar een riffverering – het is een complete trip.

Hard rockende drums, een baardgroei opwekkend basgeluid, fuzzomentale gitaren, het gebrul van een wolfman en een heleboel bier. Dat zijn alle ingrediënten voor de aanstekelijke stonergrooves van de kickass Keulse rockers Plainride. Hier hoef je niet lang over na te denken... steek gewoon een sigaret op, zet je coolste zonnebril op, stap op die laaghangende motor en rijd de zonsondergang tegemoet met smerige, vuile en met petroleum besmeurde rock die door je koptelefoon knalt.

Met Acute Mania uit 2022, hun eerste album in vijf jaar, zou je kunnen stellen dat Steak een nieuwe stem heeft gevonden zonder de oude te verloochenen. De nummers rocken nog steeds zo hard als ze ooit deden, maar tien jaar samen optreden heeft de Londense band in staat gesteld nieuwe muzikale paden te betreden. Psychedelica, uitgebreide melodische jam workouts en sluwe arrangementen gaan netjes samen met hun zo kenmerkende riff-dynamiek.

Toen drie van de vier leden de band verlieten (inclusief oprichter Bartek Dobry), maakten fans zich terecht zorgen over wat er van Weedpecker zou overblijven. Gelukkig voor ons bleek deze omschakeling niets minder dan een creatieve wedergeboorte. Want wat overbleef was een dromerige, werkelijk geestverruimende kijk op ‘psychedelische’ muziek. De release IV: The Stream of Forgotten Thoughts uit 2021 ging veel verder dan de kenmerkende zware riffs en omvatte zowel zachte jams als ziedende punk-uitbarstingen.

Sinds 2004 hanteert Slomatics een simpele maar effectieve formule: keep it simple, make it heavy. Gedurende de hypes en trends die toen opkwamen in het rijk van doom en sludge, hebben ze zich met een bijna wetenschappelijke focus aan dit fundamentele principe gehouden. Of moeten we zeggen ‘religieuze ijver’? Als starre scifi-fans toont het trio uit Belfast een beetje van beide, waardoor hun trefzekere riffage des te harder aanslaat.

My Diligence staat trots aan de top als een van Belgiës meest prominente Heavy Psych bands, voortdurend op zoek naar hoogwaardige progressieve stoner rock. Het trio, gevestigd in Brussel, combineert elegant pakkende harmonieën met meeslepende riffs, en weet al jarenlang luisteraars te boeien. Na het succes van "The Matter, Form and Power," maakt My Diligence een krachtige terugkeer met hun vierde album, "DEATH.HORSES.BLACK." Dit album verkent donkere thema's en markeert een keerpunt in de geschiedenis van de band. De lange en diepgaande composities leiden de luisteraar door onverwachte gebieden. Ze creëren een auditieve ervaring die verwant is aan een lucide droom of trance, schommelend tussen hoop en ultieme duisternis.

Gedurende hun 33-jarig bestaan hebben de in New York gevestigde death metal-pioniers Incantation veel line-upwisselingen gezien. Een pluim voor spilfiguur John McEntee om desondanks trouw te blijven aan zijn oorspronkelijke muzikale visie, van 1989 tot nu: een zwartgeblakerde massa death metal zo uitgestrekt als de koudste en donkerste uithoeken van ons universum. Als gevolg hiervan is de aanstaande retrospectieve release Tricennial of Blasphemy misschien wel het hoogtepunt van de legendarische carrière van Incantation.

Riot Grrrl is niet dood! Rosy Finch haalt een pagina uit het femme-rock playbook uit de jaren negentig en duwt het naar een nieuw niveau dat volledig in het heden is. Frontvrouw Mireia Porto kent de rustig-luide (of liever ‘menacing-royally pissed’) dynamiek als geen ander, balancerend tussen onaardse krijsen en atmosferische gezangen terwijl de band een enorme muur van geluid opbouwt met feedback en ruis.

Wucan is een vaste favoriet van de scene geworden door te doen wat altijd het hoogste respect kreeg in stonerkringen: wees vooral jezelf en doe geen toegevingen. Zo is Wucan zo ongeveer de eerste (en misschien wel enige) band naast Jethro Tull geworden die het cool maakt om hard te rocken met een fluit. Maar dat is natuurlijk ver van hun enige troef. Frontvrouw Francis Tobolsky staat aan het roer van een strak muzikaal schip dat muzikaal vakmanschap van topklasse combineert met originele songwriting én een opvallende live act.

Een zware vader-zoon doom collab! Chris Babalis Jr. en Sr. bundelen hun krachten met twee gitaar en familievrienden Dimosthenis Varikos en Marios Louvaris om een stonergeluid te creëren dat donker, zwaar en fuzzy is. Hun derde album Caravan werd bedacht en opgenomen tijdens het hoogtepunt van Corona en presenteert een zware, sublieme en pikzwarte reis naar het uitgestrekte onbekende.

Bluesrock die knettert met de geest van de Memphis Delta! The Heavy Eyes heeft een reputatie opgebouwd zoals alle klassieke bluesmannen voor hen hebben gedaan - door hard te werken en het zout van herkenning te verdienen, korrel voor korrel. Elk album gebouwd op de Duitse psychedelische steunpilaar Kozmik Artifactz heeft laten zien dat de band meer vertrouwen heeft in hun songwriting en geluid, met opruiende liveshows tot gevolg.

High Reeper, opgericht in 2016, groeide snel uit van een studioproject tot een kick-ass live band. Als je ze op het podium ziet, is het meteen duidelijk waarom. Met zero fucks given, produceert High Reeper van het soort Sabbath infused style biker hardrock die je alleen serieus kan brengen als je het minstens voor tweehonderd procent meent. En hey, als het uitstekend genoeg is voor de stoners bij Heavy Psych Records, dan heb je echt geen verder bewijs nodig.

Vergeet Desert Rock - dit is TUNDRA Rock! SLOMOSA smeedt een eigen Scandinavische versie van het SoCal stonergeluid en maakt gebruik van downtuned gitaren, zware grooves en heldere zang, samen met doordachte songwriting die zelfs een vleugje pop toelaat. Na een aantal veelgeprezen singles kwam hun titelloze debuutalbum (2020) hard aan en oogstte het lof van The Obelisk die ze "Norway’s new shooting stars of huge rock" noemde.

Afkomstig uit Lviv (Oekraïne) en met een cryptische grap als bandnaam, zijn er eenvoudigere manieren om een reputatie in de stonerrockscene op te bouwen, maar dat is precies hoe Somali Yacht Club het doet. Een unieke mix van stoner riffs, postrock en atmosferische songwriting. Het geluid van SYC is net zo uniek als hun bandnaam... en misschien past het daarom wel des te beter.

Deze Belgische cultband stopte in 2012 na een 18-jarige carrière, maar keerde een week geleden terug op het podium. Verwacht psychedelische nummers met melodieuze en melancholische passages, voortbouwend op het erfgoed van Black Sabbath, Pink Floyd en King Crimson.